Pages

ေတာလိုက္ကြင္း

>> Saturday, November 17, 2007

ငါ့အမာ႐ြတ္နဲ႔ငါ စကားမ်ားလို႔ေကာင္းတုန္း
ေျခာက္ျခားဖြယ္အာေမဋိတ္ေတြနဲ႔
လမ္းေတြ အ႐ုိင္းဆန္လာလိုက္တာ
ငါတို႔ ဆုပ္ကိုင္ထားမိသမွ် အျပစ္႐ိွေနသလိုလို…

လြတ္မခ်ေၾကး ေဟ့
လူၿပိန္းပါးစပ္က ဘ၀အေၾကာင္းေျပာလာတဲ့အခါ
ေဟာဒီနယ္ေျမဟာ ေတာလိုက္ကြင္းျဖစ္ေတာ့တာပဲ

ငါတို႔ သတိထားနားေထာင္မယ္ဆိုရင္
သူတို႔ရဲ႕ ႏွာမႈတ္သံ တ႐ႈး႐ႈးေတာင္ၾကားရဦးမယ္
ေထာင္ေခ်ာက္ေတြရဲ႕ လက္ခေမာင္းခတ္သံနဲ႔
ေသြးဆူသံ တပြက္ပြက္မွာ
ငါတို႔ရဲ႕ အသက္ဓာတ္ေလးေတြ ပဲ့ပဲ့ပါသြား
ဘ၀တူခ်င္း ခ်ျပရတဲ့ သက္ျပင္းေတြပဲ အဖတ္တင္ေနတယ္

ဘာမွမတတ္ႏိုင္မယ့္အတူတူ
၀ပ္က်င္းေလးထဲမွာပဲ ကဗ်ာေရး
ငါတို႔ လက္ေလွ်ာ့လိုက္တာမဟုတ္ဘူးလို႔ ေျပာခဲ့ၿပီးသား
ယံုၾကည္မႈနဲ႔ အမွန္တရား
ညီမွ်ျခင္းေနာက္မွာ အေပါင္းလကၡဏာပဲ ငါတို႔အလို႐ိွတယ္
ငါတို႔ ေလာဘႀကီးတာမဟုတ္ဘူး

နာက်ဥ္းခ်က္နဲ႔ ကဗ်ာေတြဟာ ပြင့္လာတယ္
ဒါလည္း ငါဘာမွ မတတ္ႏိုင္တဲ့အပိုင္း
အဲဒီကဗ်ာေတြနဲ႔ပဲ
ယုတ္ၾကမ္းတဲ့ လမ္းေတြကို
ငါတို႔ အတတ္ႏိုင္ဆံုး သြန္သင္ၾကည့္ၾကတာေပါ့
အလင္းတစ္ခုဆီကို …။ ။


l0gtic
၁၇.၁၁.၂၀၀၇ (စေန)
၁၂း၃၁ (ေန႔လည္)

1 comments:

နတ္သရဲ July 27, 2010 at 7:46 PM  

ေကာင္းလိုက္တဲ႔ကဗ်ာေလးပါပဲ
အားေပးေနပါတယ္။

Post a Comment

Followers

အခု ေယာက္ ၾကည့္ေနတယ္
သင္ဟာ Dedicated Server
ေျမာက္ လာေရာက္ၾကည့္ရႈသူျဖစ္ပါတယ္။

  © Blogger template Simple n' Sweet by Ourblogtemplates.com 2009

Back to TOP